admin

Prezydent Karol Nawrocki powiedział 4 marca 2026 roku, że podejmie decyzję w sprawie programu SAFE po uwzględnieniu obaw podnoszonych w debacie publicznej. Ocenił, że zobowiązania związane z SAFE będą spłacane przez kolejne pokolenia i dodał, że według niego program ma zakończyć się w 2070 roku. Nawrocki podkreślił znaczenie dostępu do nowoczesnego uzbrojenia i wskazał na kontrakty z USA oraz Koreą Południową jako element budowy odporności państwa.

Prezydent wystąpił na konferencji razem z prezesem NBP Adamem Glapińskim i przedstawił koncepcję „Polskiego SAFE 0 proc.”. Powiedział, że ma to być alternatywa bez odsetek. Zaznaczył, że do realizacji programu potrzebne są: zgoda prezydenta, inicjatywa i zgoda prezesa NBP oraz zaangażowanie rządu. Zapowiedział wysłanie jeszcze tego samego dnia pisma do premiera i ministra obrony z zaproszeniem na spotkanie w sprawie „polskiego SAFE”.

Senat USA rozpoczął 4 marca 2026 roku głosowanie nad ponadpartyjną rezolucją dotyczącą uprawnień wojennych, której celem jest zakończenie działań zbrojnych przeciw Iranowi bez zgody Kongresu. Projekt zakłada, że dalsze działania przeciw Iranowi miałyby wymagać wyraźnej autoryzacji Kongresu. Jednym z głównych sponsorów inicjatywy jest senator Tim Kaine z Wirginii, który wskazywał na konstytucyjną rolę Kongresu w sprawie decyzji o wojnie.

Głosowanie w Izbie Reprezentantów nad analogiczną rezolucją jest planowane na 5 marca. Spiker Izby Reprezentantów Mike Johnson ocenił 3 marca, że jest wystarczająco dużo głosów, aby wniosek został odrzucony. Wypowiedź Johnsona padła po niejawnym briefingu o konflikcie z udziałem najwyższych przedstawicieli administracji. Nawet jeśli rezolucja przejdzie przez obie izby, do utrzymania jej w mocy po spodziewanym wecie prezydenta Donalda Trumpa potrzebna byłaby większość dwóch trzecich w Senacie i w Izbie Reprezentantów.

Głosowania odbywają się w czasie trwających od pięciu dni działań zbrojnych USA i Izraela przeciw Iranowi, w których odnotowano pierwsze ofiary po stronie amerykańskiej.

Na świecie dziewięć państw posiada broń jądrową: Stany Zjednoczone, Rosja, Wielka Brytania, Francja, Chiny, Indie, Pakistan, Korea Północna i Izrael. W NATO odstraszanie nuklearne opiera się na siłach strategicznych Sojuszu, w tym przede wszystkim Stanów Zjednoczonych, oraz na niezależnych siłach strategicznych Wielkiej Brytanii i Francji. Część państw NATO uczestniczy w modelu „nuclear sharing”, w ramach którego na ich terytorium utrzymywane są amerykańskie bomby jądrowe B61. Do państw wskazywanych jako goszczące te zasoby zalicza się Belgię, Niemcy, Włochy, Holandię i Turcję.

Stany Zjednoczone deklarują rozszerzone odstraszanie wobec sojuszników w regionie Indo-Pacyfiku, w tym wobec Japonii. USA deklarują również rozszerzone odstraszanie wobec Republiki Korei, określane jako „nuclear umbrella”. Odstraszanie w ramach parasola nuklearnego obejmuje zobowiązania sojusznicze oraz planowanie na wypadek zagrożenia użyciem broni jądrowej. Rozmieszczenie i rola elementów odstraszania są ustalane w ramach polityk bezpieczeństwa i porozumień sojuszniczych.

Amerykański okręt podwodny zatopił irański okręt wojenny IRIS Dena u południowego wybrzeża Sri Lanki. Sekretarz obrony USA Pete Hegseth poinformował 4 marca 2026 roku, że atak przeprowadzono na wodach międzynarodowych i użyto torpedy. Zastępca ministra spraw zagranicznych Sri Lanki przekazał, że w wyniku uderzenia zginęło co najmniej 80 osób.

Minister spraw zagranicznych Sri Lanki Vijitha Herath podał, że na pokładzie znajdowało się 180 osób. Sri Lanka rozpoczęła akcję poszukiwawczo-ratowniczą po odebraniu sygnału alarmowego z jednostki. Marynarka Sri Lanki uratowała 32 osoby i przewiozła je do szpitala w porcie Galle. Według władz Sri Lanki okręt wracał do Iranu z portu we wschodnich Indiach. Jednostka brała wcześniej udział w ćwiczeniach morskich w Zatoce Bengalskiej w dniach 18–25 lutego. Poszukiwania kolejnych ocalałych są kontynuowane.

Rada Bezpieczeństwa ONZ wydała 3 marca 2026 roku oświadczenie w sprawie Libii, wzywając libijskich interesariuszy do pełnego zaangażowania w proces polityczny. Rada potwierdziła poparcie dla działań specjalnej przedstawicielki sekretarza generalnego ONZ ds. Libii, Hanny Tetteh, oraz jej mapy drogowej ogłoszonej 21 sierpnia 2025 roku. W oświadczeniu zaapelowano o udział w procesie „w pełni, poważnie i bez zwłoki” oraz o gotowość do kompromisu. Podkreślono znaczenie postępów w kierunku ujednolicenia instytucji państwa, w tym struktur wojskowych i bezpieczeństwa. Rada zwróciła uwagę na potrzebę ochrony jedności i niezależności wymiaru sprawiedliwości.

Wskazano na centralną rolę ONZ w ułatwianiu procesu, który ma mieć charakter libijski i być prowadzony oraz posiadany przez Libijczyków. Nie ogłoszono nowych terminów wyborów ani dat kolejnych etapów, koncentrując się na wezwaniu do przyspieszenia działań politycznych. Libia pozostaje podzielona między rywalizujące ośrodki władzy, a impas polityczny utrzymuje się mimo kolejnych inicjatyw mediacyjnych.

Ministerstwo obrony Turcji poinformowało 4 marca 2026 roku o zniszczeniu pocisku balistycznego wystrzelonego z Iranu, który leciał w kierunku tureckiej przestrzeni powietrznej. Według komunikatu obiekt został wykryty po przelocie przez przestrzeń powietrzną Iraku i Syrii. Tureckie władze przekazały, że pocisk został przechwycony i unieszkodliwiony przez sojusznicze środki obrony powietrznej i przeciwrakietowej NATO. Do neutralizacji doszło nad wschodnią częścią Morza Śródziemnego.

Ministerstwo podało, że w zdarzeniu nie odnotowano ofiar ani rannych. Nie wskazano, jaki był konkretny cel pocisku. Turcja oświadczyła, że zastrzega sobie prawo do odpowiedzi na wrogie działania wymierzone w jej terytorium. Ankara wezwała strony do powstrzymania się od kroków, które mogłyby prowadzić do dalszej eskalacji w regionie. Incydent został opisany jako element szerszej serii uderzeń i działań odwetowych prowadzonych w regionie.

Kreml poinformował 4 marca 2026 roku, że prezydent Rosji Władimir Putin spotka się z ministrem spraw zagranicznych Węgier Péterem Szijjártó. Tematem rozmów mają być zakłócenia dostaw ropy rurociągiem Drużba do Węgier i Słowacji. Rosja określa działania Ukrainy jako „szantaż” wobec państw regionu w sprawie tranzytu. Ukraina przekazywała, że rurociąg został poważnie uszkodzony w styczniu w wyniku rosyjskiego ataku i nie może zostać szybko naprawiony. Węgry i Słowacja oskarżały z kolei Ukrainę o celowe opóźnianie napraw z powodów politycznych.

Rzecznik Kremla Dmitrij Pieskow wskazał, że kwestia Drużby będzie jednym z kluczowych punktów spotkania. Nie podano szczegółów dotyczących terminu przywrócenia pełnych przepływów. Spór pozostaje elementem szerszych napięć wokół importu rosyjskiej ropy przez część państw UE.